امام على عليه السلام و دفاع از مظلوم

 


سخن گفتن درباره على(ع), شخصيت, مقام و منزلت او, كار ساده اى نيست. شخصيتى كه سراسر حوادث زندگى او با تاريخ اسلام عجين شده و اسلام به وجود چنين شخصيت عالى مقام ـ كه در بطن تعاليم آن پرورش يافته است.ـ به خود مى بالد. فرازهاى مهم وحساس تاريخ اسلام حاكى از شهامت, شجاعت, ايثار, فداكارى و حق جويى انسانى است كه جهان تاكنون نظير آن را به خود نديده و بعد از اين هم نخواهد ديد. به حق بايد اعتراف كرد كه على(ع) نه تنها در ميان ما مسلمانها ارزشمند بوده و محبوبيت دارد, بلكه شخصيت نادر و استثنايى آن حضرت براى همه بشريت قابل تقدير و ستايش است و همه خود را مديون جوانمردى, صفا, صميميت و انسان دوستى او مى دانند. پس بيان ويژگى و شخصيت واقعى آن امام همام, ازتوان بشر عادى خارج است و فقط دركلام روح بخش وحى مى توان جلوه هايى از اوصاف واقعى آن حضرت را دريافت; كه مى فرمايد:
(ان الذين آمنوا و عملوا الصالحات و اقاموا الصلوه و آتوا الزكوه لهم اجرهم عند ربهم و لاخوف عليهم و لاهم يحزنون.)(1)
كسانى كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند و نماز را برپا داشتند و زكات را پرداختند, اجرشان نزد پروردگارشان است; و نه ترسى برآن هاست و نه غمگين مى شوند.
آنچه كه تاكنون درباره امام على(ع) ازبيان و قلم گويندگان و نويسندگان تراوش كرده, ستايش و يا اشاره هايى است به گوشه اى از ابعاد وجودى آن بزرگ مرد تاريخ و بيان زوايايى از زندگى, افكار و انديشه انسانى كه جهان به وجود او افتخار مى كند و در مقابل سخنان زيبا و نغز او كه در قالب ((نهج البلاغه)) به وديعه باقى مانده, سرتسليم فرود مىآورد.
اكنون كه در سال اميرالمومنين على(ع) قرار داريم, لازم است تا در قلمرو انديشه ظلم ستيزى و عدالت پرورى آن حضرت, نگاه هرچند گذرا داشته باشيم, رفتار و ديدگاههاى ايشان را در جامعه آن روز مورد كاوش و بررسى قرار دهيم تا راه پويان حضرتش با تإسى به آن بزرگوار در جامعه قدم بردارند و ديگر از ظلم و تعدى اثرى نباشد.